Dag 25: We zijn er!

Whoop whoop, we zijn in Eastbourne! We hebben de 100 mijl, de 160 kilometer helemaal uitgelopen met vier kleine kinderen, heel veel kampeerspullen, nog meer eten, twee Rambler Explorers, een Mountain Buggy en drie volwassenen (de laatste dagen plus één). Ik zit net gedoucht op een hotelkamer in Eastbourne en kan het nog steeds niet geloven.

Lang hebben we gedacht dat het onmogelijk was. Het verzorgingsproces dat Josie steeds moest doorlopen met haar drie kinderen was zo intensief, en vooral het slaap-eet-luier-ritme van Jack nam erg veel tijd in beslag. We hadden daardoor weinig echte wandeluren, en de uren die we hadden waren zwaar, omdat we eigenlijk te weinig handen hadden om de bagage en de kinderen de heuvels op te krijgen. Veel stukken hebben we drie keer gelopen, op en neer om de karren één voor één boven te krijgen. Dat Pek ons de laatste dagen kwam helpen maakte veel uit. We konden ineens meer gedaan krijgen in de korte wandeltijd.

Vanochtend stonden we nog in een paardenveld. Het had de hele nacht geregend, en dat zou het blijven doen tot morgenavond. We besloten de stoute schoenen aan te trekken, én onze regenkleding, en marcheerden in hoog tempo met één Rambler vol meisjes, en de buggy voor Jack naar Eastbourne, 4 mijl verderop. Onze tenten en bagage hebben we later met de auto opgehaald. Met al dat gewicht die gladde, natte paden bewandelen was te gevaarlijk geweest. Het heeft de hele middag keihard geregend. Maar toen we de zee uit de mist zagen opdoemen, kon het ons niet meer schelen. De kinderen renden vrolijk naar beneden. One, two, three… Eastbourne! riepen ze de hele tijd.

Bij het eindpunt had Guust voor iedereen een medaille. Supertrots ben ik op mijn Mila (4), en op Molly (7), Daisy (4) en Jack die eergisteren 1 jaar is geworden. Maar ook op Josie, die zo hard heeft moeten werken als ‘alleenstaande’ moeder, en op Guust met al zijn power en wilskracht, zonder wie we de karren nooit boven hadden gekregen. Veel dank ook aan Pek, met zijn frisse inbreng en zowel mentale als fysieke ondersteuning, die ons uiteindelijk met droge kleren in dit hotel heeft weten te krijgen.

Dank ook aan Walking Wagon voor het mogelijk maken van deze tocht door het uitlenen van de twee Ramblers. Het zijn echt topkarren! En tenslotte dank aan iedereen die ons gesponsord heeft, en die ons moreel gesteund hebben met alle reacties en aanmoedigen via welke kanalen dan ook. Dank jullie wel!! Ik hoop dat Make-A-Wish Nederland veel mooie wensen kan vervullen van het geld dat onze wandelexpeditie heeft opgebracht.

We blijven nog een dagje in Eastbourne en komen woensdagavond thuis. Deze reis was het meest belachelijke dat ik ooit gedaan heb, maar daardoor ook heel bijzonder. Iets om nooit te vergeten. Ik hoop dat Mila het ook zo heeft ervaren. Ze wil nog niet naar huis, dus dat lijkt me positief.

IMG_5687.JPG